Πρόεδρος
κος Λαμπρόπουλος Κωνσταντίνος

Τηλέφωνα Επικοινωνίας: 2610 992446, 6977 312556

Περιγραφή Δημοτικού Διαμερίσματος

Ο περιηγητής Παυσανίας στο ανεκτίμητο έργο του και στο 7° βιβλίο του με τίτλο ΑΧΑΪΚΑ και ερχόμενoς από την Πάτρα αναφέρει ότι πάρα πέρα από τον ποταμό Σέλεμνο υπάρχει ποταμός ο οποίος ονομάζεται Βολιναίος και πόλις ονομαζόμενη Βολίνα που υπήρχε κάποτε κοντά.

Ο Βολιναίος σήμερα είναι αυτός του Δρεπάνου και περνά ανατολικά από το χωριό. Όμως ο αρχαιολόγος Π.Α.Νεράντζουλης που αφιέρωσε τη ζωή του στην Αχαΐα και είναι ο μεταφραστής του βιβλίου Αχαϊκά του Παυσανία σημειώνει. Η κωμόπολη αυτή, δηλαδή η Βολίνα, η οποία επί Παυσανία ήταν κατεστραμμένη, βρισκόταν πλησίον του ποταμού Βολιναίου ο οποίος πιθανώς να είναι ο ονομαζόμενος από το μικρό χωριό Πλατάνι Πλατανιώτικος ή Ξυλοκέρα όπως τον ονομάζουμε εμείς σήμερα και εκβάλλει νότια του λιμανιού Πανόρμου [Τεκές] στον Αγ. Βασίλειο και ανατολικώς του Σέλεμνου.

Ο Παυσανίας συνεχίζει και μας αναφέρει. Μετά τον Βολιναίο υπάρχει ακρωτήριο και η παράδοση λέει ότι ο Κρόνος στο μέρος αυτό έριξε το δρεπάνι με το οποίο ακρωτηρίασε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του Ουρανού. Εξ αιτίας αυτού ονομάζουν το ακρωτήριο Δρέπανο.

Αν λοιπόν ο Βολιναίος είναι αυτός του Δρεπάνου και είναι ανατολικά του χωριού προς Ψαθόπυργο και χύνεται μετά το ακρωτήριο, γιατί ο Παυσανίας λέει πως μετά τον Βολιναίο υπάρχει το Δρέπανο; Μήπως ο αρχαιολόγος και μεταφραστής Νεράντζουλης έχει δίκαιο που πιθανολογεί πως ο Βολιναίος είναι η Ξυλοκέρα; Μία εξήγηση, είναι ότι πριν 2000 χρόνια ο σημερινός Βολιναίος έρεε δυτικά από ότι σήμερα κοντά στα Αραχωβίτικα.

Οι αρχαιολόγοι αναφέρουν πως η περιοχή μεταξύ Πλατανίου, Καστριτσίου και θάλασσας είχε 7 πολίχνες. Το 21 π.χ. ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος μετέφερε τους κατοίκους των επτά μικρών πόλεων στην Πάτρα θέλοντας να την ενισχύσει και να την καταστήσει εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο. Για να μην επιστρέψουν οι κάτοικοι πίσω ο αυτοκράτορας ισοπέδωσε τις πόλεις γι αυτό ο Παυσανίας δεν βρήκε διακόσια χρόνια αργότερα ούτε ερείπια της Βολίνας.

Η περιοχή γύρω από το χωριό μας είναι γεμάτη αρχαία και ουδείς το αμφισβητεί. Οι κάτοικοι του χωριού θυμούνται ότι έχουν βρεθεί αρχαία κοντά στην Ξυλοκέρα αλλά και μέσα στην κοίτη όπως τα ρωμαϊκά λουτρά που ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στο ύψος των Αρσακείων σχολείων.

Το όνομα του χωριού αν και θεωρείται πρόσφατο αναφέρεται στις Ενετικές καταστάσεις του 1697 με το ίδιο όνομα. Το 1816 το αναφέρει επίσης ο Γάλλος περιηγητής Πουκεβίλ. Το 1828 είχε 12 οικογένειες. Το 1851 είχε 29 οικογένειες και το 1889 αναφέρεται ότι είχε 138 κατοίκους. Το 1836 ανήκε στον τότε Δήμο Αργυράς και το 1840 στον Δήμο Πατρέων. Το 1998 το Πλατάνι με άλλα 11 χωριά σχημάτισε τον Δήμο Pίου. Βρίσκεται σε 200 μέτρα υψόμετρο και σήμερα έχει 450 κατοίκους περίπου. Από ιστορικής απόψεως ο Ανδρέας Λόντος στρατοπέδευσε με τα παλικάρια του στην περιοχή προετοιμαζόμενος για την πολιορκία του Ρίου και της Πάτρας.

Ανερχόμενοι το δρόμο από Αγ. Βασίλειο προς Πλατάνι¬-Αργυρά-Σελλά, αριστερά μας και πλησίον του σύγχρονου Ι. Ναού της Αγ. Παρασκευής Πλατανίου, ευρίσκεται βυζαντινός, βασιλικού ρυθμού και σταυρικού τύπου, πολυγωνικός εξωτερικά και κυκλικός εσωτερικά, μικρός ναός του Αγ. Νικολάου.

Με Β.Δ. της 19.4.1921 εκηρύχθη αρχαιολογικός χώρος. Είναι έργο του Ι-ΙΑ αιώνος και ο τρούλος είναι μεταγενέστερος της υπόλοιπης εκκλησίας.

Έχει πλινθοπερίβλεπτο χτίσιμο με αυστηρή ομορφιά, και κάθε τρεις στρώσεις πωρόλιθων φέρει οδοντωτές ταινίες από τούβλα λοξά. Στην αρχιτεκτονική κάτοψη του νάρθη¬κα φέρει τις γενικές γραμμές της Μητροπόλεως της Φλωρεντίας. Χαρακτηριστικά είναι τα αρχικά παράθυρα του ναού, τα οποία έχουν πλίνθινα πλαίσια που κατεβαί¬νουν μέχρι την ποδιά.

Στα μονόλοβα παράθυρα του νάρθηκα το πλαίσιο είναι διπλό και το εσωτερικό εισέχει ελαφρά. Στα δίλοβα παράθυρα των κογχών οι λοβοί χωρίζονται από μαρμάρινους αμφικιονίκους.

Σχεδιάγραμμα έγχρωμο της κεραμοπλαστικής διακοσμή¬σεως του ναού βρίσκεται στη Χριστιανική Αρχαιολογική Εταιρεία στην Αθήνα. Παρά το μικρό της ολικά μέγεθος είναι από τις μεγαλύτερες του τύπου του τρίκογχου στην Ελλάδα, είναι από τους λιγοστούς βυζαντινούς ναούς που έχουν σωθεί στην Αχαΐα, ωραίο μνημείο της Ελλαδικής σχολής.

Στο εσωτερικό έχουμε εμφανή ίχνη πυρκαγιάς, έχουν διασωθεί όμως υπολείμματα με λιγοστές μη συντηρημένες τoιχογραφίες, όπως της Αγ. Παρασκευής, (αυτό δείχνουν τα λείψανα της επιγραφής ΚΕ/ΒΙ).

Εικονίζεται ένα γυναικείο κεφάλι με καλύπτρα. Η μορφή είναι δυσδιάκριτη, και προτού καθαρισθεί και συντηρηθεί είναι δύσκολο να αποφανθεί κανείς, αν χρο¬νολογείται στη βυζαντινή ή μεταβυζαντινή περίοδο.

Κατά την απογραφή 1699 αναφέρεται ως παλαιά μονή «παλιομονάστερον, έχουσα χωράφια ζευγαρίου 1, ελιές 15, αμπέλι ξιναρίων 12».

Φωτογραφίες